“L’Equipe” djeg Italinë: Pas apokalipsit asnjë projekt e asnjë revolucion

Ti mund ta lexosh kete ne 1 min.
1 Janar 2018 10:12
Futbolli italian një muaj e gjysmë pas dështimi historik me Suedinë nuk ka rinisur me një projekt serioz

Ka qenë i bujshëm eliminimi nga Botërori rus i Italisë në 2017-n. Pas humbjes historike me Suedinë, që mori biletën e fundit për në Rusi duke lënë italianët në shtëpi, ende nuk janë hedhur hapat e parë për ristrukturimin e futbollit italian dhe ja që revista e njohur franceze “L’Equipe”, kujtohet për këtë aspekt dhe kritikon federatën italiane.

Në fakt, FIGC është ende në pritje të një presidenti të ri pas dorëheqjes së Tavecchio-s, që ishte paraprirë nga shkarkimi i trajnerit të kombëtares Ventura.

“49 ditë më pas. Duke parë situatën  trishtë, ky mund të jetë titulli i një filmi post-apokaliptik. Kaq ditë kanë kaluar nga eliminimi i Italisë, që u privua nga Kupa e Botës për herë të parë pas 60 vjetësh, duke u përkulur nga Suedia. Një javë pas ‘shuplakës’, presidenti i Federatës, Carlo Tavecchio (74 vjeç) i braktisur nga aleatët e tij më të ngushtë, dha dorëheqjen, ndërkohë që u zbraz në një konferencë për shtyp të papërsëritshme. Një largim i paevitueshëm pas 3 vjetësh e gjysmë në pushtet. Por futbolli italian ka premtuar zhvillime të rëndësishme. Një e muaj e gjysmë më pas, projekti i rilindjes ka ngecur”, - shkruan “L’Equipe”./EDS/

Ancelotti parakalon Mancinin për stolin e Italisë

Ti mund ta lexosh kete ne 1 min.
24 Prill 2018 10:58
Ish-trajneri i e bavarezëve pranë emërimit

Në orët e fundit duket se Carlo Ancelotti e ka kaluar Roberto Mancinin në garën për stolin blu. Ish-tekniku i Juventus dhe Milan (Chelseas, Real Madrid, PSG dhe Bayern Munich) disa orë më parë ka pasur një takim të fshehtë në Romë me presidentin Roberto Fabbricini dhe menaxherin Alessandro Costacurta. Mendohet që në këtë takim, drejtuesit e Federatës t’i kenë ofruar 58-vjeçarit stolin e Italisë. Kjo është hera e dytë që drejtuesit e Federatës janë takuar me Ancelottin në më pak se një muaj, që na bën të mendojmë se ata kanë vendosur që t’ia besojnë drejtimin e skuadrës ish-trajnerit të bavarezëve.

Pas shkarkimit të Gian Piero Venturas, drejtimin e kombëtares e ka marrë përkohësisht trajneri i U-21, Luigi Di Biago. Italia nuk arriti dot të sigurojë një biletë për në Botërorin “Rusi 2018”, nën drejtimin e Venturas, pas eliminimit nga Suedia në fazën Play Off.

Siç raporton SportMediaset, ditet në vijim do të jenë vendimtare për stolin e Italisë. Federata synon që të emërojë Carlon në krye të pankinës së “axurrëve” para ndeshjeve miqësore që do të luajnë ndaj Arabisë Saudite, e cila do të zhvillohet në St.Gallen më 28 maj në Zvicërr. Më pas më 1 qershor ndaj Francës në Nisë dhe Holandën më 4 qershor në Torino.

Ancelotti është zgjedhja edhe e tifozëve “axurrë”, të cilët në mediat sociale shpesh herë përmes sondazheve të bëra kanë preferuar emrin e ish-trajnerit të madrilenëve në krye të ekipit kombëtar. /EDS/

Tërhiqet braziliani: karriera e shkëlqyer u njollos nga 7 golat e Gjermanisë

Ti mund ta lexosh kete ne 2 min.
22 Prill 2018 13:31

Portieri brazilian, Júlio César, konsiderohej si një nga portierët më të mirë në botë, por në gjysmëfinalen e Botërorit 2014 ai pësoi 7 gola nga Gjermania, duke përjetuar kështu ditën me të errët të karrierës së tij! Mund të thuhet që ajo natë mbetet njolla më e madhe e një karrierë të shkëlqyer.

Në stadiumin “ Maracanà” ish-portieri i Interit të tripletës 2010 ka luajtur në fundjavë ndeshjen e tij të fundit në karrierë, teksa skuadra e tij Flamengo mundi 2-0 America. “Kam qarë shumë këtë javë”, - ka deklaruar në fund të ndeshjes portieri brazilian, i cili është përkulur në shenjë nderimi para ultrasve të Flamengos duke i përshëndetur për disa minuta.

Pas vërshëllimës finale portieri u mbajt në krahë nga shokët e skuadrës dhe mori ovacionet e gjithë stadiumit. Edhe familjarët e tij ishin të pranishëm në stadium. Në raftin e trofeve, Julio Cesar, numëron tripletën historike me Interin në sezonin 2009-10, katër tituj kampion në Itali, tre Kupa të Italisë, katër Superkupa, tre tituj kampion në Portugali mne Benfica-n, dy kupa të ligës portugeze, një kupë dhe një superkupa të Portogalisë. Me kombëtaren ka fituar një herë Kupën e Amerikës dhe dy Kupa Konfederatash. Në vitin 2014 ai ishte titullar me Brazilin që synonte të fitonte trofeun e Botërorit, por ëndrra u thye keqazi në gjysmëfinale nga një Gjermani e frikshme, që i shënoi 7 gola në humbjen më të thellë të pësuar në finalet e një botërori, duke bërë që i gjithë vendi të përjetonte një makth (turneu zhvillohej në Brazil).

Gjatë kohës që luajti në Serie A (nga 2005 në 2012), ai ishte së bashku me Iker Casillas dhe Gianluigi Buffon një nga portierët më të mirë në botë. Portieri ishte kthyer te Flamengo janarin e viti të kaluar për të mbyllur karrierën pikërisht në klubin ku e kishte nisur në vitin e largët 1997./EDS/

Si e revolucionarizuan emigrantët nga Surinami futbollin holandez

Ti mund ta lexosh kete ne 7 min.
17 Prill 2018 21:45

Holanda njihet në mbarë botën si njëra prej superfuqive të futbollit. Emrat e mëdhenj që kanë veshur fanellën “tulipane” si Cruyff, Neeskens, Van Basten, Gullit, Rijkaard, Seedorf, Davids etj., por edhe influenca jetike në futbollin modern nëpërmjet filozofisë së “Futbollit total” i kanë siguruar një vend të veçantë shtetit holandez në muzeun historik të futbollit botëror.

Por e gjitha lavdia, trashëgimia në futbollin vendas dhe jashtë kufijve si dhe forcimi i klubeve më prestigjioze të Europës si Barcelona, Juventus, Inter e Milan me lojtarët më të spikatur dhe më të talentuar “portokalli” nuk do të kishin jetëgjatësi për shumë dekada nëse nuk do të pranohet publikisht dhe kontributi i një faktori shumë përcaktues: Surinami.

Megjithëse një emër shteti shumë pak i dëgjuar, për të mos thënë anonim në lajmet botërore, vendi nga zona e Karaibeve të Amerikës Qendrore ndonëse i bllokuar nga krizat e pandërprera politike të brendshme, varfëria ekonomike dhes shpopullimi në rritje prej emigracionit drejt kontinentit europian ka arritur të lërë gjurmën e tij të në Holandë, furnizimin e akademive të futbollit vendas me lojtarët më premtues përtej oqeanit Atlantik. Por le të krijojmë një përshtypje pak më të qartë për këtë shtet ta largët nga Europa.

Përmbledhje e shkurtër për Surinamin - Surinami u zbulua nga eksploruesit anglezë në shek. XVII, por ishin kolonizatorët holandezë që e kthyen shtetin e vogël në Karaibe në njërën prej kolonive të monarkisë holandeze. Popullsia vendase pranoi regjimin e ri si dhe përdorimin e gjuhës holandeze si gjuhë zyrtare. Pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore me shpërbërjen e shumë fuqive koloniale europiane si Anglia, Franca, Belgjika, Portugalia, Spanja edhe Holanda u bë pjesë e këtyre ndryshimeve madhore gjeopolitike. Shteti i ri duhej të jepte verdiktin për njohjen e pavarësisë territoreve të kolonizuara dhe Surinami në këtë mënyrë siguroi pavarësinë në 1975.

Vendi amerikanoqendror ka përparësi në zhvillimin e ekonomisë agrikulturore që siguron pjesën më të madhe të të ardhurave në arkën e shtetit surinamez duke eksportuar drejt Europës sheqer, banane dhe oriz.

Por situata degraduese ekonomike e sociale i detyron shumë të rinj surinamezë të kërkojnë të ardhmen e tyre jashtë atdheut drejt shteteve të Europës, kryesisht në Holandë ku ofrohen kushte më të mira jetesë dhe vende pune me të ardhura të larta. Marrëdhëniet midis dy vendeve janë riaktivizuar edhe një herë pas një periudhe të gjatë distancimi për shkak të së kaluarës.

Fundi i plejadës së artë të Cruyff-it - Në fund të viteve ’70, gjenerata pionere e“futbollit total” e frymëzuar nga trajneri legjendar Rinus Michels dhe e interpretuar në melodinë klasike të mjeshtrit Johan Cruyff-it “uli perdet”. Dominimi i hekurt në Kupën Europiane (sot Liga e Kampioneve) me ekipin e Ajaxit nuk u kurorëzua me titull në arenën e futbollit ndërkombëtar ku dy finalet radhazi të Kupës së Botës të 1974 dhe 1978 nuk shpërblyen talentin e një brezi madhështor. Holanda nuk arriti të bënte një trofe të vetën njësoj si Brazili, Gjermania, Italia dhe Uruguaji duke shkaktuar një brerje në ndërgjegjen e shumë vendasve.

Por duhej të mendohej se çfarë skuadre e re kombëtare do të ndërtohej për dekadën e re të viteve ’80-të. Për herë të parë futbollistët surinamezë fituan vëmendje në Eredivisie (kampionatin holandez) ku dyshja Ruud Gullit dhe Frank Rijkaard bashkë me Marco Van Basten do të mbanin në supe fatin dhe shpresat e një vendi të tërë. Të tre u bënë të njohur në vitet pasardhëse si “treshja fantastike e Milanit” që udhëhoqi e vetme futbollin italian dhe europian në fund të viteve ’80-të dhe fillim ’90-te.

Por dy miqtë prej një kohë të gjatë Gullit e Rijkaard ndryshe nga Van Basten kanë kaluar mes pengesave të mundimshme për t’u kthyer në yjet më të mëdhenj të futbollit. Të dy lojtarët vijnë prej familjesh emigrantësh surinamezë që mbërritën në Holandë në vitet ’60-të.

Futbollistët me origjinë nga Surinami në vitet ’90-të fituan akoma më tepër hapësirë jo vetëm në ekipin e Ajaxit por dhe në kombëtaren e Holandës ku renditen emrat e Edgar Davids, Patrick Kluivert, Clarence Seedorf dhe Winston Bogarde, secili me një karrierë të pasur dhe të lakmuar.

Por përshtatja me një ambjent, ku kultura,niveli financiar dhe mentaliteti i të jetuarit krejtësisht të kundërta me tiparet sociale dhe ekomike me vendin e origjinës së një personi, kalon mes sfidave më sprovuese.

Vetë ish-mbrojtësi i Ajaxit, Milanit, Barcelonës dhe Chelsea-t, Bogarde tregon se ҫfarë niveli teknik e profesional në futbollin holandez duhet të siguronin surinamezët.

“Ti duhej të ishe të paktën dy herë më shumë i zoti se sa një lojtar i bardhë në të njëjtin pozicion. Shumë futbollistë tërhiqeshin nga loja sepse nuk u jepej shansi të provonin veten. Sot sytë e njerëzve janë më të hapur, por në të kaluarën ishte një mundim i vërtetë”, - rrëfen ish-qendërmbrojtësi shtatlartë Bogarde.

Në 1988 Holanda i dha fund torturës që e mundonte prej vitesh për të fituar një trofe madhor në nivel ndërkombëtar. Skuadra që drejtohej sërish nga Rinus Michels i dha titullin e parë dhe të vetëm deri më sot Holandës kur fituan pastër në finale në Gjermaninë Perëndimore ndaj Bashkimit Sovjetik me golat e Gullit dhe eurogolin e Van Bastenit. Dy mesfushorët e Milanit Gullit e Rijkaard dhe qendërsulmuesi Van Basten ishin personazhet kryesore që patën fatin të kurorëzonin futbollin holandez me një trofe të merituar, një mision që brezi i viteve ’70-të nuk e përmbushi dot.

Po përveҫ realitete kundërvënës midis Surinamit e Holandës, futbollistët surinamezë nuk i kanë shpëtuar dot dhe valëve të paragjykimit për shkak të ngjyrës, karakterit moskokëҫarës dhe temperamentit agresiv, tipare që janë përforcuar nga jetesa e mundimshme në Surinam. Ndryshe nga futbollstët e bardhë që dalloheshin për disiplinën e hekurt, pragmatizmin e racionalitetin surinamezët rivalizonin me ta duke i lënë dhe në hije falë aftësisë për të lëvizur dhe dribluar me top shumë më lehtësisht se pala tjetër.

Edgar Davids, ish-mesfushori i tërhequr i Juventusit dhe Ajaxit të njohur që mposhti në 1995 në Ligën e Kampioneve Milanin e Fabio Capellos beson se avantazhi për të kontrolluar mjeshtërisht topin surinamezët e kanë huazuar nga mentaliteti brazilian i të luajturit.

 “Surinami ka shumë të përbashkëta me Brazilin. Ka shumë varfëri dhe shumë fëmijë në rrugë që nuk kanë para, vijnë nga shtëpi të shkatërruara dhe kanë shumë kohë të lirë për të kaluar. Ata luajnë futboll gjatë gjithë kohës mësojnë të luajnë me këmbët e zbathura”, - deklaron “Pitbulli”.

Por të gjithë lojtarët që kanë prejardhje nga Surinami edhe pse e kanë të drejtën të zgjedhin se cilin vend do të përfaqësojnë në arenën e futbollit asnjëri nuk ka pranuar të veshë fanellën e Surinamit. Kjo buron nga fakti se në vendin që laget nga deti i Karaibeve, diktatura e egër ushtarake nuk i lejon emigrantët të kthehen në vendlindje ose vendin e origjinës. Për më tepër legjislacioni nuk u jep të drejtë futbollistëve surinamezë të përfaqësojnë Surinamin nëse kanë emigruar.

Sipas statistikave të FIFA-s në 2009 150 futbollistë të kampionatit holandez deklarojnë se kanë preardhje nga gadishulli i Amerikës së Jugut. Surinamezët bëjnë pjesë në këtë kategori. Ky influks lojtarësh të huaj është favorizuar edhe nga klima multikulturore në Holandë që nuk përjashton ardhjen dhe të drejtën e të punuarit e të jetuarit të qytetarëve joholandezë.

Në renditjen e skuadrave ndërkombëtare të FIFA-s Surinami pozicionet në zonën inferiore nga 211 shtete (për muajin prill ajo ka arritur vendin e 154-të). Kampionati është totalisht në nivele amatoreske ku mungon regjimi i rreptë disiplinor, investimi I vazhdueshëm etj.

Ruud Gullit, simbol i ndërtimit të urës kulturore midis Surinamit dhe Holandës vlerëson me nota maksimale shkollat dhe akademitë e futbollit holandez.

 “Stërvitja në Holandë është nga më të mirat në botë. Lojtarët rriten me vëmendjen ndaj taktikave dhe teknikës së lojës. Kjo i ka dhënë shumë përfitim lojtarëve surinamezë dhe holandezë. Kjo përzierje ka ndihmuar në formimin e ekipeve interesante dhe emocionuese dhe na ka bërë këta që jemi”, - vë në pah përparësit e futbollit e holandez ish-fituesi i “Topit të Artë” në 1987 dhe kampioni legjendar i Milanit Ruud Gullit.

Sot surinamezët kanë një status të privilegjuar në futbollin holandez dhe botëror duke prodhuar ajkën e lojtarëve më të talentuar. Skuadra tulipane vazhdon t’u besojë aftësive të lojtarëve nga Surinami ku brezi i të rinjve si: Virgil Van Dijk, Jeffrey Bruma, Michel Vorm dhe Georgino Wijnaldum po projektohet si bërthama e re që do të rinovojë skuadrën e plakur të Holandës. Surinami “është bekuar me prodhimin e diamantëve të ҫmuar të futbollit”, një mekanizëm që mendohet se do të vazhdojë të njohë sukses e popullaritet për shumë vite dhe holandezët i “heqin kapelet” vendit me 560.000 banorë./EDS/

 

Ekskluzive/ Futi në sherr Shqipërinë e Kosovën, talenti zgjedh kombëtare tjetër?

Ti mund ta lexosh kete ne 3 min.
15 Prill 2018 22:07

Hera e parë që Kosova dhe Shqipëria janë ndeshur ka qenë në shkurt të 1993-it, ku kombëtarja e krijuar aty për aty e Kosovës, zhvilloi një turne në Shqipëri. Sa për statistikë ajo ndeshje u fitua nga Shqipëria me rezultatin 3-1, ku golat u shënuan nga: Edmond Abazi (1:0, 38’), Bardhyl Seferi(2:0, autogol 39’), Indrit Fortuzi (3:0, 42’), Kushtrim Munishi (3:1, 73’). Shumë episode kanë ndodhur që nga ajo kohë, ku Shqipëria dhe Kosova janë ndeshur edhe 2 herë të tjera, teksa hera e fundit ishte në nëntor të 2015-s.


Në të trija ndeshjet e zhvilluara Kosova nuk ishte pranuar akoma në UEFA apo FIFA dhe, si rezultat i kësaj, prioriteti kryesor i lojtarëve shqiptarë ishte të luanin me kombëtaren kuqezi. Pranimi i Kosovës në UEFA dhe FIFA në maj të 2016-s ishte fillimi i një beteje të ashpër për të siguruar talentet shqiptare nëpër botë, që kryesisht janë me origjinë nga Kosova. Në fakt, Kosova pretendon se ka të drejtën të zgjedhë e para, pasi shumë prej tyre kanë lindur në Kosovë. Shqipëria nga ana tjetër kërkon të vazhdojë rrugën e përhershme, duke ftuar çdo lojtar që ndihet shqiptar.


Përplasja e parë e madhe midis dy federatave respektive do të vinte për shkak të Milot Rashicës. Lojtari ka qenë titullar me kombëtaren U-21 të Shqipërisë, gjithashtu pjesë e listës paraprake të Euro 2016, por i zhgënjyer nga fakti që nuk u thirr në listën finale të skuadrës që mori pjesë në Evropianin e Francës vendosi të luante për Kosovën. Shqipëria nga ana tjetër arriti të bindte disa talente si Liridon Latifi, Eros Grezda, Enis Gavazaj e Ylber Ramadani. Lojtari i fundit që shkaktoi probleme midis dy kombëtareve ishte Edon Zhegrova.


Por kohët e fundit një tjetër lojtar është bërë “mollë sherri” midis dy kombëtareve. Po flasim për Lirim Kastratin, 19-vjeçarin që luan aktualisht me Lokomotivën e Zagrebit në Kroaci. Djaloshi ka lindur në Kosovë, por është rritur në akademinë e Shkëndijës në Tiranë. Fillimisht u grumbullua me përfaqësuesen U-19, por nuk shfaqi aftësitë që të gjithë shpresonin. Që këtu filloi interesimi i Kosovës, dhe për 8 muaj lojtari është ndjekur sistematikisht nga vëzhguesit kosovarë, por ai kërkonte të luante vetëm me ngjyrat kuqezi, duke u vetëofruar. Më vonë kalon të Kombëtarja u-21 dhe me anë të paraqitjeve të mira, tërheq vëmendjen e vëzhguesve kroatë, që e transferojnë te Lokomotiva ku po tregon një formë të shkëlqyer. Por në momentin që ishte duke u vëzhguar nga FSHF, Kosova e grumbullon tek U-21, duke akuzuar Shqipërinë se ishte përpjekur ta “grabiste”. Në pamje të parë duket i njëjti skenar, por mesa duket përfundimi mund të jetë ndryshe këtë herë.


Burime të besueshme pranë lojtarit kanë konfirmuar ekskluzivisht për “Eduasportin.com”, se Kastrati ka aplikuar për marrjen e nënshtetësisë kroate, dhe diçka e tillë nuk e lejon të marrë pasaportën e tretë, atë shqiptare, duke e bërë të pamundur për momentin aktivizimin me Shqipërinë. Lojtari mund të justifikohet me faktin që kjo mund t’i shërbejë për të luajtur më lehtë në kampionatin kroat dhe në vendet e BE-së, por mesa kemi kuptuar kroatët nuk janë aq racistë, sa që të detyrojnë të kesh një pasaportë kroatë, në mënyrë që të luash. Nuk do të ishte çudi që Kastrati shumë shpejt të bëhet pjesë e përfaqësueses së Kroacisë, duke lënë me gisht në gojë Shqipërinë dhe Kosovën. Të humbasësh një talent në këtë mënyrë, kur në të kaluarën dëshironte vetëm ngjyrat kuqezi, të bën të mendosh se janë të tjerët që e kanë shtyrë djaloshin drejt zgjedhjes së një rruge të tretë. /EDS/