REZULTATET LIVE
Shiko listen e plote
Ka dyshime nëse ishte ndeshje e vërtetë, apo mashtrim

Mrekullitë ekzistojnë në futboll, Spanja e vërtetoi në fushë

5 Janar 2018 20:30

“Mrekulli, arritje, vepër heroike”, -  këto ishin fjalët që shtypi përdori për të përshkruar atë që ndodhi natën e 21 dhjetorit 1983Sevilje. Stadiumi “Benito Villamarín” regjistroi një ngjarje historike.

Spanja luante ndeshjen e fundit të fazës së grupeve që do kualifikonte vetëm vendin e pare, në fazën përfundimtare të evropianit të vitit 1984 të planifikuar në Francë. Malta, kundërshtari i saj, ishte inferior në aspektin e cilësive teknike, sepse ishte e përbërë nga lojtarë jo-profesionistë dhe kjo supozonte se spanjollët nuk do të kishin asnjë problem në sigurimin e fitores. Vështirësia qëndronte në arritjen pikërisht vendit të parë që Spanja po e dyluftonte me Hollandën.

Tulipanët kishin dy pikë më shumë, por gjithashtu një diferencë më të mirë golash: për të prerë biletën në Francë, spanjollët duhej të fitonin me 11 gola.

Synimi nuk ishte i thjeshtë edhe nëse përballesh me një ekip të nivelit më të ulët. Akoma më dëshpëruese duke pasur parasysh se spanjollët sapo kishin shënuar 12 gola në pesë ndeshjet e tjera të grupit dhe se në Valletta ata kishin fituar vetëm me rezultatin 2-3.

Në orën 20:30, nën qiellin Sevillia-s, djemtë e Miguel Muñoz filluan të rishkruajnë historinë e futbollit iberik në një ndeshje epike. Topi filloi të rrokulliset dhe spanjollët u hodhën përpara, të udhëhequr nga Santillana, dhe në pesëmbëdhjetë minuta ata ishin tashmë në avantazh. Tetë minuta më vonë, megjithatë, një goditje e rëndë e tronditi Spanjën: mesfushori maltez Michael Degiorgio regjistroi emrin e tij në tabelën e golashënuesëve. Kjo e detyronte ekipin spanjoll të shënonte 12 gola! Pjesa e parë përfundoi me një 3-1 të pamjaftueshëm, me shpresat spanjolle gjithnjë e më të reduktuara dhe me Parisin që dukej akoma edhe më larg.

Duheshin edhe 45 minuta, me djemtë e Muñoz që nuk hoqën dorë. Me rifillimin e lojës, Poli Rincón shënoi golin e 4-1 dhe këtu fillon momenti magjik për spanjollët. Në vetëm shtatë minuta, spanjollët shënuan katër gola dhe kjo ndezi shpresën se mrekullia mund të realizohej. Santillana, Rincón dhe Sarabia sollën rezultatin për spanjollët deri në 11 gola. Përpjekja e fundit në minutën 84, kur lojtari i Real Zaragoza Señor merr me mjeshtëri një top të nisur nga portieri dhe me një goditje jashtë zone shënon golin e 12.

Kur turku Erkan Göksel fërshëlliu fundin e takimit, deliri i spanjollëve i paraprinte dëshpërimit të Holandës, tashmë jashtë evropianit. Villamarin ishte një me tifozët dhe 30.000 njerëz u mblodhën atje dhe këndonin në unisong: "Po, po, po, Spanja shkon në Paris". Holandezët u dorëzuan  dhe përzgjedhësi i tyre, Kees Rijvers, deklaroi: "Mrekullitë ekzistojnë edhe në futboll".

Spanja preu biletën për në Kampionatin Europian, por ndeshja krijoi një debat të madh në botën e futbollit, ashtu sikur ndeshjet midis Argjentinës dhe Perusë në kampionatin botëror të 1978-ës ose Dinamo Zagreb-Lyondhjetor 2011. Edhe pse nuk u zbulua asgjë e dyshimtë, dyshimet u ngritën. Për të ngatërruar gjithçka, disa ngjarje të ndodhur në muajt në vijim bënë që dyshimet të shtoheshin akoma edhe më shumë: një kompleks i madh sportiv që Federata e Maltës ndërtoi falë një financimi "të huaj" që nuk u sqarua asnjëherë se nga kush, apo dyshimet e vazhdueshme të lojtarëve maltezë kundër portierit Bonello, i cili u bë imazh në reklamën spanjolle të një birre, në të cilin portieri u paraqit si "I amigo perfecto". Por edhe pse me këto të dhëna, asgjë nuk u arrit të vërtetohej.

Por në fund ishte mrekulli  apo mashtrimi? Vetëm ata që kanë luajtur këtë ndeshje e dinë atë që ndodhi në fushë dhe në dhomat e Federatës Spanjolle. /EDS, përgatiti M.SH)

 

Spanja: Buyo, Maceda, Goikoetxea, Camacho, Señor, Víctor, Gordillo, Carrasco, Sarabia, Rincón (Marcos, 88′), Santillana. 

Malta:  Bonello, E. Farrugia, Tortell, Holland, Azzopardi, Buttigieg, Demanuelle, Fabri, R. Farrugia (M. Farrugia, 72’), De Giorgio, Spiteri Gonzi. 

Arbitër: Erkan Goksel (turk)

Golat: 1-0 Santillana (15’). 1-1 De Giorgio (24’). 2-1 Santillana (26’). 3-1 Santillana (29’). 4-1 Rincón (47’). 5-1 Rincón (57’). 6-1 Maceda (62’). 7-1 Maceda (63’). 8-1 Rincón (64’). 9-1 Santillana (66’). 10-1 Rincón (78’). 11-1 Sarabia (80’). 12-1 Señor (84’).

Jeni i lutur të hyni në llogari që të lini një koment
Një tjetër goditje për kuqezinjtë

Skandali i dopingut, Shqipërisë i hiqet e drejta për organizimin e Evropianit

22 Janar 2018 15:44

Skandali i dopingut i ka hequr të drejtën Shqipërisë që të organizojë Kampionatin Evropian të Peshëngritjes. Ky kompeticion ishte planifikuar që të zhvillohej në vendin tonë më 23 mars, por që pas testit pozitiv të Romela Begajt në doping i është hequr zyrtarisht kjo mundësi.

Sportistja shqiptare rezultoi pozitive për të dytën herë në testin "anti-doping". Një zhgënjim i madh për dashamirësit e sportit në vend, të cilët kërkuan me të drejtë dorëheqjen e presidentit të Federatës Shqiptare të Peshëngritjes, Elez Gjoza, i cili u ndje para përgjegjësisë dhe dha dorëheqjen.

Sikur të mos mjaftonte kjo, Shqipëria merr një tjetër "shqelm" nga Federata Evropiane e Peshëngritjes, duke ja hequr të drejtën që i kishte besuar për organizminin e Evropianit të Peshëngritjes. /EDS/

Jeni i lutur të hyni në llogari që të lini një koment
Historia e veçantë.

Mos u habisni, Marko Van Basteni luan në Shqipëri!

22 Janar 2018 11:11

Mos na shani pa filluar së lexuari, nuk po flasim për holandezin e famshëm që çmendi një botë të tërë me magjitë e tij me topin. Nuk duam as t’i afrohemi atij niveli, pasi se përballojmë dot, pavarësisht se kanë kaluar diçka më shumë se dy dekada që nga momenti që ai ka lënë futbollin.

Jemi në kampionatin shqiptar, më saktë në Kategorinë e Parë, aty ku futbolli merr një ndërthurje edhe me elemente boksi, herë pas here. Ekipi i Dinamos ka në gjirin e saj Marko van Basten Çemën. 20-vjeçari luan si sulmues. Ai është përdorur në 8 ndeshje këtë sezon duke qëndruar në fushën e lojës për 612 minuta.

Më shumë se sa për vetë përformancat e tij, në sy ka rënë emri i veçantë i futbollistit. Emri i tij nuk është i rastësishëm, pasi vjen nga një familje që futbollin e ka në gjak. Marko është vëllai i ish-futbollistit të Kukësit, Klaudio Çema. Karriera e vëllait nuk ishte e suksesshme, por duket se përpara vetes ka një të ardhme më të mirë se Klaudio. Ata janë në pozicione të ndryshme në fushën e lojës, Van Basteni nuk mund t’i qëndrojë larg portës kundërshtare, ndërsa Klaudio është mbrojtës. Në shtëpi dueli ka qenë gjithmonë i zjarrtë.

Emri i tij iu ngjit nga babai i ndjerë, Kastriot Çema. Ky i fundit, me një dashuri të madhe për futbollin holandez dhe Partizanin. Joti ishte kryetifozi i të kuqve duke qenë një simbol për tifozerinë e Partizanit edhe sot e kësaj dite. Stafetën e krenarisë e ka marrë Van Basteni tashmë, e nëse arrin të përligj sado pak emrin që mban, i sigurt është fakti se karriera e tij do të jetë e suksesshme. /EDS/  

Jeni i lutur të hyni në llogari që të lini një koment
Historia e legjendës së kuqe, në një këndvështrim ndryshe, atë aktual

Po sikur Panajot Pano të ishte gjallë...

19 Janar 2018 20:13

Me leje, me leje, një pyetje nga fundi i sallës: “Pashë përkujtimin që i kishit bërë Panajot Panos në ‘Facebook’, po marr guximin t’iu pyes, si do të ndihej ai sot nëse do të ishte gjallë? Do të rënkonte me të madhe, apo do të fshihej për të mos parë turpin që keni diktuar ju? Ai, legjenda e juaj, në këtë përvjetor të tij të 8-të, çfarë do të bënte sot?

Do të hapte sytë në mëngjes dhe do të lexonte gazetat që trumbetojnë lajmin e Trashit dhe Starovës që bënë sherr në Turqi. Do zgurdullonte sytë dhe do merrte syzet. Do e lexonte më qartë: ‘Trajneri përdori fjalor banal ndaj meje. E kam mbyllur me të, të mos hiqet si shenjtor’. Nga faqja tjetër do lexonte deklaratën e Starovës: ‘Ai hodhi fanellën në tokë, s’ka respekt për stemën e klubit’. Një therje në zemër shoqëruar me një trishtim të beftë. Me shpresën që po i shuhej, do të fshinte edhe njëherë avullin në xhamin e syzeve, por asnjë ndryshim. Deklarata ishte e shtypur, nuk zhbëhej më, nuk mund të gëlltiteshin mbrapsht fjalët e thëna. Pano do të zhubroste gazetën me një inat të akumuluar dhe do të bëhej gati të dilte. Koka do t’i ziente.

Aty, në kafenë e tij të preferuar, do të ulej për të pirë një kafe të qetë dhe për të larguar mërzinë e fituar. Një tavolinë më tutje nga goja e disa të rinjve do të dëgjonte edhe të rejat e fundit. ‘Ej, e lexove te Eduasportin.com, Trashin e kishin çuar te ekipi B, bashkë me gjobë. Ene Sules gjobë, ehh mer jahu, ça bohet kshu?’. Sytë do t’i rrudheshin paksa, njëkohësisht me vetullat që do të ngryseshin. I pafuqishëm për të ndryshuar gjë do të vazhdonte të dëgjonte debatin. ‘E ka privatizu Sula, se heq Gazi që se heq, lan nom. Po ky tjetri me? U bo futbollist ky, ë? Na turpnun, me rob shpije’. As kafen nuk do e pinte i qetë Pano, do e linte përgjysmë dhe do ngrihej.

Rrugës do të haste ndonjë nga tifozët e vjetër të Partizanit. Do të shkëmbente shikimin e bashkëvuajtësit e do të ndalej nga ky i fundit. ‘Në kohën tuaj profesor, kishte lezet. Kemi lotuar me ty legjendë. 15 vite që ju veshët fanellën e Partizanit vetëm ditë të bardha kemi parë. Fituam 4 tituj kampion, 6 Kupa Republike, dolëm edhe kampion Ballkani. Sa me fat jam që të kam parë nga stadiumi, lëvizjet e tua fantastike. Kishte karakter atëherë, kishte pasion, kishte dashuri për fanellën, po tani? Po tani, me çfarë të krenohemi? Kemi 24 vite pa fituar titullin, Partizani i madh, Partizani legjenda!’. Pano do e shihte me dashamirësi dhe do të mundohej t’i jepte optimizëm. ‘Bëj durim, më e mira do të vijë’. Do të mundohej të shkëputje, pasi do të ndihej i plogësht në atë bisedë, por një dorë e shtrënguar në krah lehtë dhe ca sy me lot nuk do e linin. ‘Jo, profesor. Nuk do të vijë, pasi e mbaj mend motin e 1962, kur luajtët me Dinamon. Më ka qarë zemra gjithë sezonin, ti me padurim prite të ktheheshe në shtëpinë tënde, ndërsa futbollistët e sotëm rendin vetëm pas parave. Nuk ia njohin vlerat legjendës. Prit gomar të dalë bar i thonë kësaj pune’.

I vendosur, Pano do t’i drejtohej zyrave të klubit. Rrugës do t’i kujtoheshin të gjitha kujtimet e karrierës. Do t’i kujtohej dita e nxehtë e qershorit të vitit 1975. Atë ditë flamuri i futbollit shqiptar do të ulej në gjysmë shtizë, pasi ai do të braktiste Partizanin, Kombëtaren dhe të gjithë sportdashësit. Krenar do të ndihej për veten. Kurba do të sillej shumë shpejt në hapat e para të futbollit. Njëfarë Xhavit Demnerit na dhuroi një prej lojtarëve më të mirë të historisë. Ky i fundit e aktivizoi në portë Panon, por kur ekipi i tij po humbte e nxori në sulm, 3 gola dhe fati i tij u vulos.

Hapat e vegjël do të merrnin rrugën drejt klubit, me jo pak vështirës, por në mendje do t’i vinte edhe fillimi i karrierës me të rinjtë e Tiranës. Talenti i tij u pikas nga klubi i kuq. Pano u dërgua si ushtar në jug më pas u mor nga ekipi i Partizanit për të qëndruar 15 vite me këtë klub. Ai ngriti lart stemën e klubit, e puthi me krenari, për të mos thënë se është vetë emblema e Partizanit.

Me rrugën që po shkurtohej do të sillte në mend edhe aventurën me kombëtaren e Shqipërisë. 10 vitet e kaluara në Kombëtaren kuqezi. Do të kujtonte me mall 28 ndeshjet e luajtur nga viti 1963 deri në vitin 1972. E sigurisht, 4 golat e shënuar do të vazhdonin të ishin krenaria e tij më e madhe.

Më në fund, Pano do të mbërrinte në zyrat e klubit dhe me frymë që do t’i merrej do të bërtiste me të madhe: ‘Turp të keni! Nuk më duhet asnjë nga titujt që më keni rreshtuar në përkujtimin kushtuar mua. Nuk më duhet të më pyesni në jam mirë me shëndet. Nuk më duhet asgjë, ama mjaft na e prishët zemrën. E kam ndjekur Partizanin në çdo cep të Shqipërisë. Me një këmbë në varr ju kam ndjekur edhe në Kategorinë e Dytë, në Përmet, por ju po e shkatërroni këtë klub. Mjaft u tallët me tifozët, turp të keni!’.

E ju si do të përgjigjeshit, apo duhet thënë mirë që nuk e pa këtë situatë?”. /EDS/

Jeni i lutur të hyni në llogari që të lini një koment
Mungesa e Majlinda Kelmendit nuk pengon ekipin e Kukës të fitojë medalje të tjera

Kosova ruan traditën, e artë dhe e argjendtë në xhudo

19 Janar 2018 18:27

Xhudoja vazhdon të jetë sporti më elitar në Kosovë. Ekipi kosovar ka marrë pjesë në Kupën e Botës në turneun “Tunis Grand Prix 2018” duke fituar një medalje ari dhe një argjendi. Kampione bote është shpallur Nora Gjakova, ndërsa medaljen e argjendtë e ka fituar Distria Krasniqi.

Nora Gjakova u shpall kampione bote në peshën deri në 57 kilogramë. Ajo ka mposhtur në finale xhudistin koreano-jugore, Youjeong Kwon. Një tjetër sportiste që ka arritur të rrëmbejë medalje është Distria Krasniqi. Kosovorja ka garuar në peshën deri në 52 kilogramë, por ka qenë e pafat. Krasniqi humbi në finale me xhudisten nga Brazili, Jessica Pereira duke u mjaftuar me vendin e dytë.

Me Majlinda Kelmendin e dëmtuar, xhudoja kosovare e përballon mjaft mirë mungesën e saj, pasi deri tani ka 1 medalje të artë dhe një të argjendtë duke u konfirmuar si një superfuqi botërore. Shteti i Kosovës për momentin kryeson renditjen e medaljeve me shtetet e tjerë. /EDS/

Jeni i lutur të hyni në llogari që të lini një koment